De boer op: Familie Langeler
Op een vrije locatie aan de Holterweg, op een steenworp afstand van de Wippert, runnen Dinand en Ina Langeler hun melkveebedrijf. Ze vertellen enthousiast over de verhuizing naar deze prachtige plek, de dagelijkse gang van zaken op de boerderij en wat het boerenleven hen geeft.
“Ik ben hier 500 meter verderop geboren, aan de Buisweerdweg. Je kunt dus wel zeggen dat ik gehecht ben aan deze omgeving”, begint Dinand lachend. “Na de middelbare landbouwschool in Zutphen ben ik al snel thuis aan het werk gegaan. Mijn vader was destijds al redelijk op leeftijd en hij kon de hulp goed gebruiken. Op mijn 21e kwam ik in de maatschap.” “Ik ben opgegroeid in Loo-Bathmen, maar ging altijd uit bij de Wippert”, vult Ina aan. “Misschien een standaardverhaal, maar Dinand en ik hebben elkaar ontmoet bij de Larense Kermis”, lacht ze. “Zelf heb ik 29 jaar bij de Rabobank gewerkt, nu werk ik bij Tactus Verslavingszorg. Heel wat anders, maar ook erg leuk. Verder doe ik al jarenlang de administratie voor ons bedrijf.”
De grote verhuizing
In 2009 verhuisde het gezin naar de huidige locatie aan de Holterweg. “De grond hier was al van onszelf. Aan de Buisweerdweg hadden we 2,5 hectare, waardoor het moeilijk was om uit te breiden en om weidegang toe te passen voor de koeien”, legt Dinand uit. Ina: “We hebben er zelfs even over nagedacht om te ‘emigreren’, maar we zijn erg gehecht aan ons sociale netwerk hier. Dus we zijn letterlijk met de koeien ‘de weg overgestoken.’” Waar ze op de oude locatie 60 koeien hadden, zijn dat er nu 100. Dinand: “We hebben nu een melkrobot, een mooie geïsoleerde stal en alle ruimte voor de koeien.” Ina vervolgt: “We praten er nu wat gemakkelijk over, maar we zijn van 2005 tot 2009 bezig geweest om alle vergunningen en andere zaken te regelen. Het heeft dus wat geduld gekost, maar we hebben er nooit spijt van gehad!”
Dagelijks leven op de boerderij
Dinands dag begint om 6:30 uur in de ochtend. “Ik kijk eerst op de melkrobot of alles goed is verlopen. Zo niet, dan haal ik de koeien op die nog niet geweest zijn. Daarna doe ik de kalveren en maak ik de boxen schoon. Tussen 08:00 uur en 08:30 uur ontbijt ik, en de rest van de dag is het voeren, schoonmaken, insemineren en landwerk rondom de boerderij”, vertelt hij enthousiast.
Ina: “We leveren PlanetProof melk aan Friesland Campina. Dat betekent dat we moeten voldoen aan allerlei eisen: weidegang, grondgebondenheid, dierenwelzijn, biodiversiteit, et cetera. We besteden hier veel aandacht aan: gelukkig levert het ook wat op!”
Waar Dinand dus grotendeels het werk op de boerderij voor zijn rekening neemt, zijn de taken onderling toch goed verdeeld. “We waren het er altijd wel over eens dat we beiden aan ons eigen werk wilden. Ik had ook mijn eigen ambities en een opleiding: tussen de koeien lopen is niet echt mijn ding”, lacht Ina. “Maar als de nood aan de man is, kunnen ik, Livi, Kaylee of Tycho bijspringen op de boerderij.”
Betrokken begeleiding
Twee dagen per week krijgt Dinand hulp van een jongen met een lichte beperking. “Bij een zorgboerderij lieten wij altijd ons jongvee opfokken. Toen de oude eigenaar daar het vee wegdeed, belden de ouders van die jongen ons: of hij bij ons mocht komen werken. Hij miste het staan tussen de koeien zo. Ik zei ‘ja’, maar dacht ook: ‘gaat me dat lukken?’ Maar ik moet zeggen dat het goed gaat en dat hij er steeds verder in groeit. Hij fleurt helemaal op als hij tussen de koeien staat, mooi om te zien! Het liefst zou hij er de hele week zijn, maar ik heb ook nog wat andere afspraken af en toe”, lacht Dinand.
Ina vult aan: “Het is een stukje zingeving voor hem, hij voelt zich nuttig. Ik denk dat iedereen dat graag wil, toch? Hij maakt 's ochtends de boxen schoon en kent langzamerhand alle koeien bij naam!”
“Daarnaast helpt Lars Beuzel ons ook nog af en toe op de boerderij”, vertelt Dinand. "Als kleine jongen was hij hier vaker dan thuis. Hij is gek van de fokkerij en heeft ons vorig jaar overgehaald om mee te doen aan de Fokveedag. We wonnen zelfs, met één koe!” Lachend: “De keuring is altijd net na de Larense kermis, dus met die uitslag konden we mooi thuiskomen!”
Passie voor het vak
Wat maakt het boerenbestaan zo mooi? “Ik hou ervan om tussen de koeien te staan. Ervoor zorgen dat alles tiptop in orde is voor ze en dat ze gezond blijven, daar ben ik vrij fanatiek in”, zegt Dinand. “Op de trekker zitten en grasmaaien vind ik ook wel mooi, maar dat heb ik na één dag ook weer gezien. Het gaat echt om de dieren.”
“Het is fijn wonen in Laren”, voegt Ina toe. “We hebben alle vrijheid hier. We hebben beiden ook vrijwilligerswerk gedaan in Laren. Zo ontmoet je veel mensen en ontstaan er vanzelf mooie sociale contacten. Daarin blinkt Laren ook uit, vind ik: iets voor een ander willen doen.”
De toekomst
Hoe kijken Dinand en Ina naar de toekomst? “Onze kinderen hebben nooit echt belangstelling getoond voor de opvolging van het bedrijf”, zegt Ina. Dinand: “Als het nodig is, hielpen ze wel. Maar ze kunnen ook allemaal redelijk goed leren, en ze zagen hoeveel uren ik maakte”, grapt hij. “Als je geen passie voor dit vak hebt, hoef je er sowieso niet aan te beginnen!”
Hij vervolgt: “Tien jaar vooruit kijken doen we niet meer: daarvoor verandert er te veel. We zien wel wat er gebeurt en hoe moeilijk de regering het ons gaat maken qua regelgeving. Maar we hebben het tot nu toe altijd gered.” “We zijn blij met hoe het nu gaat: als we gezond blijven, gaan we nog mooi even ‘vedan’ zo!”, sluit Ina af.
Dinands dag begint om 6:30 uur in de ochtend. “Ik kijk eerst op de melkrobot of alles goed is verlopen. Zo niet, dan haal ik de koeien op die nog niet geweest zijn. Daarna doe ik de kalveren en maak ik de boxen schoon. Tussen 08:00 uur en 08:30 uur ontbijt ik, en de rest van de dag is het voeren, schoonmaken, insemineren en landwerk rondom de boerderij”, vertelt hij enthousiast.
Ina: “We leveren PlanetProof melk aan Friesland Campina. Dat betekent dat we moeten voldoen aan allerlei eisen: weidegang, grondgebondenheid, dierenwelzijn, biodiversiteit, et cetera. We besteden hier veel aandacht aan: gelukkig levert het ook wat op!”
Waar Dinand dus grotendeels het werk op de boerderij voor zijn rekening neemt, zijn de taken onderling toch goed verdeeld. “We waren het er altijd wel over eens dat we beiden aan ons eigen werk wilden. Ik had ook mijn eigen ambities en een opleiding: tussen de koeien lopen is niet echt mijn ding”, lacht Ina. “Maar als de nood aan de man is, kunnen ik, Livi, Kaylee of Tycho bijspringen op de boerderij.”
Betrokken begeleiding
Twee dagen per week krijgt Dinand hulp van een jongen met een lichte beperking. “Bij een zorgboerderij lieten wij altijd ons jongvee opfokken. Toen de oude eigenaar daar het vee wegdeed, belden de ouders van die jongen ons: of hij bij ons mocht komen werken. Hij miste het staan tussen de koeien zo. Ik zei ‘ja’, maar dacht ook: ‘gaat me dat lukken?’ Maar ik moet zeggen dat het goed gaat en dat hij er steeds verder in groeit. Hij fleurt helemaal op als hij tussen de koeien staat, mooi om te zien! Het liefst zou hij er de hele week zijn, maar ik heb ook nog wat andere afspraken af en toe”, lacht Dinand.
Ina vult aan: “Het is een stukje zingeving voor hem, hij voelt zich nuttig. Ik denk dat iedereen dat graag wil, toch? Hij maakt 's ochtends de boxen schoon en kent langzamerhand alle koeien bij naam!”
“Daarnaast helpt Lars Beuzel ons ook nog af en toe op de boerderij”, vertelt Dinand. "Als kleine jongen was hij hier vaker dan thuis. Hij is gek van de fokkerij en heeft ons vorig jaar overgehaald om mee te doen aan de Fokveedag. We wonnen zelfs, met één koe!” Lachend: “De keuring is altijd net na de Larense kermis, dus met die uitslag konden we mooi thuiskomen!”
Passie voor het vak
Wat maakt het boerenbestaan zo mooi? “Ik hou ervan om tussen de koeien te staan. Ervoor zorgen dat alles tiptop in orde is voor ze en dat ze gezond blijven, daar ben ik vrij fanatiek in”, zegt Dinand. “Op de trekker zitten en grasmaaien vind ik ook wel mooi, maar dat heb ik na één dag ook weer gezien. Het gaat echt om de dieren.”
“Het is fijn wonen in Laren”, voegt Ina toe. “We hebben alle vrijheid hier. We hebben beiden ook vrijwilligerswerk gedaan in Laren. Zo ontmoet je veel mensen en ontstaan er vanzelf mooie sociale contacten. Daarin blinkt Laren ook uit, vind ik: iets voor een ander willen doen.”
De toekomst
Hoe kijken Dinand en Ina naar de toekomst? “Onze kinderen hebben nooit echt belangstelling getoond voor de opvolging van het bedrijf”, zegt Ina. Dinand: “Als het nodig is, hielpen ze wel. Maar ze kunnen ook allemaal redelijk goed leren, en ze zagen hoeveel uren ik maakte”, grapt hij. “Als je geen passie voor dit vak hebt, hoef je er sowieso niet aan te beginnen!”
Hij vervolgt: “Tien jaar vooruit kijken doen we niet meer: daarvoor verandert er te veel. We zien wel wat er gebeurt en hoe moeilijk de regering het ons gaat maken qua regelgeving. Maar we hebben het tot nu toe altijd gered.” “We zijn blij met hoe het nu gaat: als we gezond blijven, gaan we nog mooi even ‘vedan’ zo!”, sluit Ina af.
