De “vieze was” terecht buiten gehangen, of staat werkgever in z’n hemd!?
Soms leest een uitspraak als een detective. De uitspraak d.d. 15 september 2026 van de kantonrechter te Bergen op Zoom is er zo één. Als advocaat zie ik dan weer eens bevestigd hoe nuttig het is om een kwestie altijd heel kritisch te bekijken en alle feiten direct goed op een rijtje te hebben. De kantonrechter legt in deze uitspraak kort en duidelijk uit wie waarom in zijn recht staat. Voor de liefhebbers vermeld ik de vindplaats onderaan dit artikel.Casus
Werknemer is op detacheringsbasis werkzaam bij een onderneming die kleding van de merken Calvin Klein en Tommy Hilfiger distribueert. De inlenende onderneming heeft aan alle medewerkers de strikte regel opgelegd dat zij op de werkvloer geen kleding van deze merken mogen dragen om misverstanden te voorkomen. Indien je niet kunt aantonen dat je kleding van die merken, die je aan of bij je hebt, hebt gekocht, dan gaat men ervan uit dat je deze kleding hebt weggenomen. Uitgangspunt is dan dat de betreffende medewerker op staande voet wordt ontslagen. Het is werknemers tevens bekend dat zij kunnen worden gecontroleerd.
Werknemer wordt op 6 maart 2026 bij het verlaten van het pand onderworpen aan een visitatie door de beveiliging. In de tas van werknemer worden twee boxershorts aangetroffen die volgens de inlenende organisatie nog niet voor particulieren beschikbaar waren. Geconcludeerd wordt dat werknemer deze boxershorts moet hebben weggenomen en hij wordt op 6 maart 2026 op staande voet ontslagen door het detacheringsbedrijf.
Werknemer zegt deze boxershorts al veel eerder te hebben gekocht tijdens een sample sale op het werk. Maar de werkgever blijft bij diens standpunt en gaat ook niet in op de reactie van werknemer. Werknemer wendt zich tot de rechter.
Het verweer van werknemer; de feiten goed op een rijtje
Werknemer ontkent en betwist dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan het wegnemen van artikelen van werkgever. Hij voert in rechte aan dat:
• Hij deze boxershorts al veel eerder heeft gekocht tijdens een sample sale op het werk, waarbij artikelen aan medewerkers worden verkocht die niet meer in de winkel liggen;
• Deze boxershorts per drie werden verpakt en dat hij de derde nog in zijn bezit heeft. Dit toont hij aan middels een foto van hemzelf in de betreffende boxershort, genomen op 29 januari 2026, en nog een foto van de boxershort met de krant van 15 april 2026;
• Hij in het geheel geen mogelijkheid heeft om kleding weg te nemen op de afdeling Inbound, waar hij werkzaam is, aangezien de kleding daar op pallets binnenkomt en dan nog is geseald. Die verzegeling gaat er pas af op de afdeling Orderpicking.
Beoordeling rechter
Mede omdat werkgever ook in de procedure niet nader ingaat op het verweer van werknemer, oordeelt de rechter dat de gestelde dringende reden niet is komen vast te staan en dat het ontslag dus niet rechtsgeldig is gegeven. Werknemer heeft gekozen voor een schadevergoeding in plaats van terugkeer. Hij heeft inmiddels (lager betaald) werk bij een supermarkt. De rechter wijst naast de wettelijke transitievergoeding ook de gefixeerde vergoeding wegens het niet correct in acht nemen van de opzegtermijn en de door de werknemer gevorderde billijke vergoeding wegens (inkomens)schade door het onrechtmatige ontslag toe.Samen met een vergoeding wegens incasso- en proceskosten zo’n € 12.500,00 (bruto). Met recht een dure boxershort! ;).
