Het gezin achter - Familie Dijkerman
Op een prachtige plek net buiten de dorpskern aan de Ooldselaan wonen Marinus en Martha Dijkerman. Ze kwamen elkaar tegen op ‘de Loarnse karmse’ en bouwden later samen hun eigen bedrijf op: Lasbedrijf Dijkerman.
Onder een (goedgevulde) overkapping hebben we onder het genot van een kop koffie een leuk gesprek met Marinus, Martha, hun kinderen Magda, Sandra en Teun, kleinkinderen Jef, Babet, Stefan, Robin, Denise, Dennis en Maike én ‘aanhang’ René, Bennie, Marloes en Joost. “Ik werk al 57 jaar in de metaal. Nog steeds drie dagen in de week”, begint Marinus trots. “Eerst werkte ik voor een bedrijf, maar ik had altijd al in mijn hoofd dat ik voor mezelf wilde beginnen. Ik ben begonnen met een paar opdrachtgevers, en toen het drukker werd heb ik daarna langzaam afgebouwd op mijn werk. In 1990 kon ik fulltime voor mezelf aan de slag: toen werd las- en metaalbewerking Dijkerman opgericht.”
Marinus bouwde het bedrijf samen met Martha op. “Ik zat ook achter de machines, deed de administratie en vervoerde spullen met de aanhanger. Je komt in een mannenwereld terecht, maar ik vond het vanaf het begin leuk. Anders houd je het ook niet zolang vol!”, vult ze vrolijk aan. Naast het bedrijf trad Marinus ook dertig jaar lang in de regio op als humorist. Vaak zat Martha dan in het orkest. “Dat waren leuke dagen. We zijn bekend van radio en telefoon”, lachen ze samen.
De overname
Vanzelfsprekend is het bedrijf een groot onderdeel in de levens van de familie Dijkerman. Waar zussen Magda en Sandra er nooit aan dachten om het bedrijf over te nemen, was dat anders voor zoon Teun. “Ik was al vanaf jongs af aan geïnteresseerd in metaalbewerking en ik werkte bij Nijha in Lochem. Ik zou daar voorman worden, maar dat ging niet door. Toen heb ik uiteindelijk de keuze gemaakt om in 2007 het bedrijf over te nemen en daar heb ik nog geen moment spijt van gehad”, vertelt hij enthousiast. “Ik heb hem nooit gedwongen in ieder geval”, knipoogt Marinus.
Was het moeilijk voor Marinus en Martha om het bedrijf los te laten? “Nou, dat ging eigenlijk heel soepel. De boekhouder zei: ‘Dit is het juiste moment om alles over te dragen.’ Nou, doe dan maar!”, zegt Marinus nuchter. “Er zijn veel overnames waar families uiteindelijk met ruzie uit elkaar gaan, maar ik werk nog wekelijks fijn samen met mijn vader en dat maakt het extra mooi”, aldus Teun.
Ondernemend karakter
Het ondernemende en hardwerkende karakter van Marinus en Martha sloeg over op de rest van de familie. “Die mentaliteit kregen we inderdaad vanuit huis mee”, vertelt Magda. Waar haar man René al 35 jaar hoefsmid is, runnen zij ook samen campingboerderij Hietkamp aan de Markeloseweg. Zoon Dennis werkt voor nu nog in de metaal, maar volgt een opleiding tot hoefsmid. “Ik zou het mooi vinden om op een dag eigen baas te worden. Ik kan in ieder geval goed afkijken bij m’n vader”, lacht hij. Dochter Maike runt Stal Hietkamp. “Ik ken niets anders dan het paardenleven, mijn ouders en grootouders reden al paarden. Ik train ze en rij ook wedstrijden; mijn nichtje Babet gaat dan vaak gezellig mee! Laatst hebben we nog een paard verkocht aan een Amerikaanse klant”, vertelt ze enthousiast. En ze zijn niet de enige ondernemers in de familie. Marloes, die als vrouw van Teun sinds 2011 in het bedrijf zit en de administratie doet, werkt daarnaast als coach voor hondeneigenaren. “Les van Loes!”, zegt ze trots. “Op dit moment ben ik mijn hbo-opleiding tot hondengedragstherapeut aan het afronden. Ik help mensen die gedragsproblemen ervaren met hun hond of die een puppy hebben. Bij hun thuis, maar achter de werkplaats hebben we ook een gaaf trainingsveld opgezet.”
“Metaalbewerking, verpleegkundige, paardentrainer, monteur: eigenlijk werkt de hele familie met de handen”, lacht Teun. En dat is best handig: zo wordt Bennie als monteur erg vaak opgetrommeld voor familieklusjes. “Maar dat doe ik met liefde, hoor”, grapt hij. Verder werkt Sandra bij ’t Dijkhuis in Bathmen en Denise als verpleegkundige in het Deventer Ziekenhuis: werken in de zorg is hun gezamenlijke passie. Stefan maakt de mooiste creaties als interieurbouwer en Robin heeft als lasser al menig diploma en certificaat op zak.
Nog ene met de jas aan
Hoe zou de familie zichzelf omschrijven? “Gezellig!”, klinkt het in koor. “We houden van gekkigheid en humor”, vult Sandra aan. “Motorrijden en paardrijden zijn gezamenlijke hobby’s, dingen die we vaak samen doen en wat ook erg gezellig is.” “Daarnaast houden we allemaal wel van een feestje. Vroeger kwam ik met Marloes al vaak als laatste het café uit lopen”, lacht Teun. “En als familie hebben we het uiteraard gezellig samen op de Larense kermis. Waar de ouders tegenwoordig niet zo lang meer blijven hangen, is het inmiddels de beurt aan de kleinkinderen om samen bij de bar te staan. Binnenkort wordt Magda vijftig, dus dan hebben we weer een goed excuus voor een feestje!”. “Een veelgehoorde uitspraak bij ons in de familie is: ‘Nog ene met de jas aan’", vult Marinus aan.
Trots
Het hele gezin woont nog in (of rondom) Laren. “Het is een fijn, gezellig dorp. Je hebt hier alles; het verenigingsleven, vrienden waar we veel mee omgaan”, vertelt Teun. “Ook doen we met zijn allen nog aardig wat vrijwilligerswerk. Zo zijn Bennie en Robin zo veel mogelijk op de crossbaan in Harfsen te vinden, zit Marloes nog bij de feestcommissie van de ondernemersvereniging, Maike en Rene bij de paardenvereniging en ikzelf bij Witkampers.” En hoe kijkt het gezin naar de toekomst? “We gaan mooi op deze voet door”, klinkt het. Martha: “We zijn echt ontzettend trots op onze kinderen en kleinkinderen. Ze hebben allemaal een baan en doen goed hun best. We lopen de deur niet bij elkaar plat, maar als er wat is komen we met zijn allen langs en helpen we elkaar.” “Hopelijk kunnen we dat nog lang voor én met elkaar doen! Eigenlijk zijn we toch best heel gelukkig”, sluit het gezin enthousiast af.
De overname
Vanzelfsprekend is het bedrijf een groot onderdeel in de levens van de familie Dijkerman. Waar zussen Magda en Sandra er nooit aan dachten om het bedrijf over te nemen, was dat anders voor zoon Teun. “Ik was al vanaf jongs af aan geïnteresseerd in metaalbewerking en ik werkte bij Nijha in Lochem. Ik zou daar voorman worden, maar dat ging niet door. Toen heb ik uiteindelijk de keuze gemaakt om in 2007 het bedrijf over te nemen en daar heb ik nog geen moment spijt van gehad”, vertelt hij enthousiast. “Ik heb hem nooit gedwongen in ieder geval”, knipoogt Marinus.
Was het moeilijk voor Marinus en Martha om het bedrijf los te laten? “Nou, dat ging eigenlijk heel soepel. De boekhouder zei: ‘Dit is het juiste moment om alles over te dragen.’ Nou, doe dan maar!”, zegt Marinus nuchter. “Er zijn veel overnames waar families uiteindelijk met ruzie uit elkaar gaan, maar ik werk nog wekelijks fijn samen met mijn vader en dat maakt het extra mooi”, aldus Teun.
Ondernemend karakter
Het ondernemende en hardwerkende karakter van Marinus en Martha sloeg over op de rest van de familie. “Die mentaliteit kregen we inderdaad vanuit huis mee”, vertelt Magda. Waar haar man René al 35 jaar hoefsmid is, runnen zij ook samen campingboerderij Hietkamp aan de Markeloseweg. Zoon Dennis werkt voor nu nog in de metaal, maar volgt een opleiding tot hoefsmid. “Ik zou het mooi vinden om op een dag eigen baas te worden. Ik kan in ieder geval goed afkijken bij m’n vader”, lacht hij. Dochter Maike runt Stal Hietkamp. “Ik ken niets anders dan het paardenleven, mijn ouders en grootouders reden al paarden. Ik train ze en rij ook wedstrijden; mijn nichtje Babet gaat dan vaak gezellig mee! Laatst hebben we nog een paard verkocht aan een Amerikaanse klant”, vertelt ze enthousiast. En ze zijn niet de enige ondernemers in de familie. Marloes, die als vrouw van Teun sinds 2011 in het bedrijf zit en de administratie doet, werkt daarnaast als coach voor hondeneigenaren. “Les van Loes!”, zegt ze trots. “Op dit moment ben ik mijn hbo-opleiding tot hondengedragstherapeut aan het afronden. Ik help mensen die gedragsproblemen ervaren met hun hond of die een puppy hebben. Bij hun thuis, maar achter de werkplaats hebben we ook een gaaf trainingsveld opgezet.”
“Metaalbewerking, verpleegkundige, paardentrainer, monteur: eigenlijk werkt de hele familie met de handen”, lacht Teun. En dat is best handig: zo wordt Bennie als monteur erg vaak opgetrommeld voor familieklusjes. “Maar dat doe ik met liefde, hoor”, grapt hij. Verder werkt Sandra bij ’t Dijkhuis in Bathmen en Denise als verpleegkundige in het Deventer Ziekenhuis: werken in de zorg is hun gezamenlijke passie. Stefan maakt de mooiste creaties als interieurbouwer en Robin heeft als lasser al menig diploma en certificaat op zak.
Nog ene met de jas aan
Hoe zou de familie zichzelf omschrijven? “Gezellig!”, klinkt het in koor. “We houden van gekkigheid en humor”, vult Sandra aan. “Motorrijden en paardrijden zijn gezamenlijke hobby’s, dingen die we vaak samen doen en wat ook erg gezellig is.” “Daarnaast houden we allemaal wel van een feestje. Vroeger kwam ik met Marloes al vaak als laatste het café uit lopen”, lacht Teun. “En als familie hebben we het uiteraard gezellig samen op de Larense kermis. Waar de ouders tegenwoordig niet zo lang meer blijven hangen, is het inmiddels de beurt aan de kleinkinderen om samen bij de bar te staan. Binnenkort wordt Magda vijftig, dus dan hebben we weer een goed excuus voor een feestje!”. “Een veelgehoorde uitspraak bij ons in de familie is: ‘Nog ene met de jas aan’", vult Marinus aan.
Trots
Het hele gezin woont nog in (of rondom) Laren. “Het is een fijn, gezellig dorp. Je hebt hier alles; het verenigingsleven, vrienden waar we veel mee omgaan”, vertelt Teun. “Ook doen we met zijn allen nog aardig wat vrijwilligerswerk. Zo zijn Bennie en Robin zo veel mogelijk op de crossbaan in Harfsen te vinden, zit Marloes nog bij de feestcommissie van de ondernemersvereniging, Maike en Rene bij de paardenvereniging en ikzelf bij Witkampers.” En hoe kijkt het gezin naar de toekomst? “We gaan mooi op deze voet door”, klinkt het. Martha: “We zijn echt ontzettend trots op onze kinderen en kleinkinderen. Ze hebben allemaal een baan en doen goed hun best. We lopen de deur niet bij elkaar plat, maar als er wat is komen we met zijn allen langs en helpen we elkaar.” “Hopelijk kunnen we dat nog lang voor én met elkaar doen! Eigenlijk zijn we toch best heel gelukkig”, sluit het gezin enthousiast af.
