Het gezin achter - Boerderij CV Stevens
Op een zonnige lentedag bezochten we de goed verscholen boerderij van Jordi Nieuwenhuis (50), Lisette van den Munckhof (48) en hun kinderen Teuntje (21), Siep (18), Moes (17) en Guusje (13). Vanaf de Markeloseweg nauwelijks te zien, maar een prachtig gezicht zodra je de laan oprijdt. Wie is de familie die hier onderneemt, zorgt en leeft?
Aan de keukentafel wordt ons direct een kaart toegeschoven. Een prachtig getekende uitnodiging voor een groots feest. “Deze boerderij, opgericht door mijn overgrootopa Stevens, bestaat 100 jaar. Wij zijn de vierde generatie en de vijfde zit hier ook al aan tafel”, vertelt Jordi, wijzend naar zijn kinderen. Maar dat is niet de enige reden. “Lisette en ik zijn daarnaast 25 jaar bij elkaar.” Teuntje maakte de kaart, met daarop de familie, koeien en boerderij. Slechts één van de talenten in het gezin. Passies
Guusje was eerder al in de rubriek ‘het talent’ van Laren Magazine te vinden. Volgend jaar voetbalt ze – als allereerste meisje ooit – bij de jongens van De Graafschap. Ze vertelt: “Ik voetbalde al bij de meisjes van De Graafschap en trainde met de jongens. Volgend jaar speel ik dus competitie bij de jongens.” Hoe de dagelijkse gang van zaken in het gezin eruitziet? Siep grapt: “Guusje voetbalt zes keer in de week. Daar plannen wij allemaal omheen!” Jordi is ondernemer in hart en nieren, daarnaast werkt Lisette ook nog drie dagen per week op een Beleefboerderij. “Daar komen onderwijs en zorg voor kinderen samen. Dat kan ik gelukkig goed combineren met het halen en brengen van Guusje.” Siep en Moes volgen de opleiding Veehouderij, waarna Siep naar de Agrarische Hogeschool in Dronten zal gaan. Teuntje loopt afstudeerstage bij een interieurmerk in Amsterdam, als onderdeel van haar opleiding Industrieel Product Ontwerpen.
VV Witkampers
Voetbal speelt een centrale rol in het gezin. Guusje voetbalde bij VV Witkampers voordat ze haar stap maakte. Siep en Jordi voetballen er nog steeds. Maar ook Moes, Teuntje en Lisette hebben ooit op het veld van VV Witkampers gestaan. Moes is gestopt om aan het werk te kunnen bij een boer. Of hij nog andere hobby’s heeft? “Héééééél veel eten!”, klinkt het in koor aan tafel. Teuntje probeerde voor de voetbal onder andere turnen en hockey uit, maar nu is ze wekelijks in de sportschool te vinden. Lisette voetbalde even bij VV Witkampers totdat Teuntje geboren werd. Ze vertelt: “Jordi voetbalde op zondag, ik werkte vier dagen, we hadden een kleintje én we woonden toen in Rijssen. Dat gaat allemaal niet samen.”
Thuisbasis vinden
Jordi en Lisette woonden dus niet altijd in Laren. Het stel ontmoette elkaar op Pinkpop, zo’n 30 jaar geleden. Lisette woonde destijds in Horst, Limburg. Jordi: “We raakten op Pinkpop aan de praat. We zijn daar ook geïnterviewd, dat zagen we een dag later op tv terug.” De vonk was officieel overgesprongen. “Jordi haalde me op met de trekker bij het busstation toen ik voor het eerst naar Laren kwam”, herinnert Lisette zich. Toch scheidden hun wegen. Jordi: “Ik ging naar de hoge landbouwschool en heb 6 jaar in Polen gewoond. Daar was ik bedrijfsleider op een akkerbedrijf.” De afstand bleek lastig. Ze zagen elkaar een paar jaar niet totdat Auke, de broer van Jordi, daar verandering in bracht.
Tweede kans voor de liefde
Jordi: “Ik had echt wat moois met Lisette. Auke wist dat. We daagden elkaar uit, totdat Auke de telefoon pakte en Lisette belde.” Lisette: “Dat wakkerde het weer aan. Ik studeerde rechten in Nijmegen. Dat kon op afstand, dus ben ik veel in Polen geweest.” Het werk bracht Jordi, en dus ook Lisette, weer terug naar Nederland. Samen met Dik Wessels richtte Jordi glasvezelbedrijf Reggefiber op, met het hoofdkantoor in Rijssen. “We hebben daarom 6 jaar in Rijssen gewoond”, vertelt Jordi. Uiteindelijk werd er toch gekozen tussen Horst of Laren. “Omdat ik directeur was bij Reggefiber, was Limburg niet te doen. Bovendien werd mijn vader ouder en hij had de boerderij in Laren.”
Bouwen aan de toekomst
Reggefiber werd verkocht aan KPN en Jordi bleef ondernemen met als thuisbasis Laren, boerderij CV Stevens. Er is door de jaren heen flink gebouwd en verbouwd: een prachtig, karakteristiek woonhuis voor het gezin. Het huis waar oma Jenny vroeger woonde is verbouwd en zal verhuurd worden als vakantiewoning. Onlangs zijn er tevens nieuwe stallen en een hooischuur bij gezet. Jordi: “Wij zijn in 2011 begonnen met zoogkoeien. Een Frans ras, genaamd Charolais. Ondertussen hebben we er 80. Daarnaast doen we wat akkerbouw, mais en gras.” Moes: “Papa doet hier heel veel zelf en geeft Siep en mij de vrijheid om te leren. Dat vind ik mooi.” Maar wel op een veilige manier, benadrukt Jordi. “Op hun 8e leerde ik ze trekker rijden, maar als de ene reed dan bleef de ander op afstand. Ook de koeien zijn niet ongevaarlijk. Het is een sterk ras met grote hoorns en ze zijn erg beschermend tegenover hun kalfjes. Maar ik vind dat je mensen en ook je kinderen verantwoordelijkheid moet geven. Fouten maken mag. Iedereen heeft sterke kanten, die moet je zien te stimuleren.”
Dankbaar
Op allerlei fronten is de dankbaarheid in dit gezin te merken. Zo vertelt Lisette dat eigenlijk Berjan, de oudere broer van Jordi, de boer op deze boerderij had moeten zijn. Teuntje maakte voor de Berkelbode een fotoreportage over Berjan, bij wie op 5-jarige leeftijd een hersentumor werd ontdekt. Daarover vertelt ze: “In die fotoreportage zie je hoe hij - ondanks zijn fysieke en mentale klachten – geniet van het leven en altijd lacht.” Jordi vult aan: “Als hij niet ziek was geworden, had hij hier gezeten.” Gelukkig komt Berjan vaak langs. “Hij heeft veel liefde voor deze boerderij. Dan fietst hij 6 km om te komen helpen, of hij komt gewoon even langs met oma”, vertelt Moes. “We zijn heel blij dat we hier mogen zijn. Ik vind het prachtig als Siep, Moes en Jordi met de trekker op het land bezig zijn, baaltjes persen ofzo”, zegt Lisette. Ze geven dan ook graag wat terug aan de natuur. “Ik vind dat we een zorgplicht hebben. We doen zoveel mogelijk biologisch – zonder dat we een keurmerk dragen – en planten bijvoorbeeld veel bomen”, vertelt Jordi.
Wat we hier over 10 jaar aantreffen? Moes: “Dan is Jordi een boer die aan het hobbyen is. Zijn leven lang hard gewerkt en dan eindelijk uitrusten tussen zijn zoogkoeien.” ”Geen idee, de tijd vult het vanzelf in! Zolang we maar voetbal mogen kijken bij Guusje”, grinnikt Siep.
Guusje was eerder al in de rubriek ‘het talent’ van Laren Magazine te vinden. Volgend jaar voetbalt ze – als allereerste meisje ooit – bij de jongens van De Graafschap. Ze vertelt: “Ik voetbalde al bij de meisjes van De Graafschap en trainde met de jongens. Volgend jaar speel ik dus competitie bij de jongens.” Hoe de dagelijkse gang van zaken in het gezin eruitziet? Siep grapt: “Guusje voetbalt zes keer in de week. Daar plannen wij allemaal omheen!” Jordi is ondernemer in hart en nieren, daarnaast werkt Lisette ook nog drie dagen per week op een Beleefboerderij. “Daar komen onderwijs en zorg voor kinderen samen. Dat kan ik gelukkig goed combineren met het halen en brengen van Guusje.” Siep en Moes volgen de opleiding Veehouderij, waarna Siep naar de Agrarische Hogeschool in Dronten zal gaan. Teuntje loopt afstudeerstage bij een interieurmerk in Amsterdam, als onderdeel van haar opleiding Industrieel Product Ontwerpen.
VV Witkampers
Voetbal speelt een centrale rol in het gezin. Guusje voetbalde bij VV Witkampers voordat ze haar stap maakte. Siep en Jordi voetballen er nog steeds. Maar ook Moes, Teuntje en Lisette hebben ooit op het veld van VV Witkampers gestaan. Moes is gestopt om aan het werk te kunnen bij een boer. Of hij nog andere hobby’s heeft? “Héééééél veel eten!”, klinkt het in koor aan tafel. Teuntje probeerde voor de voetbal onder andere turnen en hockey uit, maar nu is ze wekelijks in de sportschool te vinden. Lisette voetbalde even bij VV Witkampers totdat Teuntje geboren werd. Ze vertelt: “Jordi voetbalde op zondag, ik werkte vier dagen, we hadden een kleintje én we woonden toen in Rijssen. Dat gaat allemaal niet samen.”
Thuisbasis vinden
Jordi en Lisette woonden dus niet altijd in Laren. Het stel ontmoette elkaar op Pinkpop, zo’n 30 jaar geleden. Lisette woonde destijds in Horst, Limburg. Jordi: “We raakten op Pinkpop aan de praat. We zijn daar ook geïnterviewd, dat zagen we een dag later op tv terug.” De vonk was officieel overgesprongen. “Jordi haalde me op met de trekker bij het busstation toen ik voor het eerst naar Laren kwam”, herinnert Lisette zich. Toch scheidden hun wegen. Jordi: “Ik ging naar de hoge landbouwschool en heb 6 jaar in Polen gewoond. Daar was ik bedrijfsleider op een akkerbedrijf.” De afstand bleek lastig. Ze zagen elkaar een paar jaar niet totdat Auke, de broer van Jordi, daar verandering in bracht.
Tweede kans voor de liefde
Jordi: “Ik had echt wat moois met Lisette. Auke wist dat. We daagden elkaar uit, totdat Auke de telefoon pakte en Lisette belde.” Lisette: “Dat wakkerde het weer aan. Ik studeerde rechten in Nijmegen. Dat kon op afstand, dus ben ik veel in Polen geweest.” Het werk bracht Jordi, en dus ook Lisette, weer terug naar Nederland. Samen met Dik Wessels richtte Jordi glasvezelbedrijf Reggefiber op, met het hoofdkantoor in Rijssen. “We hebben daarom 6 jaar in Rijssen gewoond”, vertelt Jordi. Uiteindelijk werd er toch gekozen tussen Horst of Laren. “Omdat ik directeur was bij Reggefiber, was Limburg niet te doen. Bovendien werd mijn vader ouder en hij had de boerderij in Laren.”
Bouwen aan de toekomst
Reggefiber werd verkocht aan KPN en Jordi bleef ondernemen met als thuisbasis Laren, boerderij CV Stevens. Er is door de jaren heen flink gebouwd en verbouwd: een prachtig, karakteristiek woonhuis voor het gezin. Het huis waar oma Jenny vroeger woonde is verbouwd en zal verhuurd worden als vakantiewoning. Onlangs zijn er tevens nieuwe stallen en een hooischuur bij gezet. Jordi: “Wij zijn in 2011 begonnen met zoogkoeien. Een Frans ras, genaamd Charolais. Ondertussen hebben we er 80. Daarnaast doen we wat akkerbouw, mais en gras.” Moes: “Papa doet hier heel veel zelf en geeft Siep en mij de vrijheid om te leren. Dat vind ik mooi.” Maar wel op een veilige manier, benadrukt Jordi. “Op hun 8e leerde ik ze trekker rijden, maar als de ene reed dan bleef de ander op afstand. Ook de koeien zijn niet ongevaarlijk. Het is een sterk ras met grote hoorns en ze zijn erg beschermend tegenover hun kalfjes. Maar ik vind dat je mensen en ook je kinderen verantwoordelijkheid moet geven. Fouten maken mag. Iedereen heeft sterke kanten, die moet je zien te stimuleren.”
Dankbaar
Op allerlei fronten is de dankbaarheid in dit gezin te merken. Zo vertelt Lisette dat eigenlijk Berjan, de oudere broer van Jordi, de boer op deze boerderij had moeten zijn. Teuntje maakte voor de Berkelbode een fotoreportage over Berjan, bij wie op 5-jarige leeftijd een hersentumor werd ontdekt. Daarover vertelt ze: “In die fotoreportage zie je hoe hij - ondanks zijn fysieke en mentale klachten – geniet van het leven en altijd lacht.” Jordi vult aan: “Als hij niet ziek was geworden, had hij hier gezeten.” Gelukkig komt Berjan vaak langs. “Hij heeft veel liefde voor deze boerderij. Dan fietst hij 6 km om te komen helpen, of hij komt gewoon even langs met oma”, vertelt Moes. “We zijn heel blij dat we hier mogen zijn. Ik vind het prachtig als Siep, Moes en Jordi met de trekker op het land bezig zijn, baaltjes persen ofzo”, zegt Lisette. Ze geven dan ook graag wat terug aan de natuur. “Ik vind dat we een zorgplicht hebben. We doen zoveel mogelijk biologisch – zonder dat we een keurmerk dragen – en planten bijvoorbeeld veel bomen”, vertelt Jordi.
Wat we hier over 10 jaar aantreffen? Moes: “Dan is Jordi een boer die aan het hobbyen is. Zijn leven lang hard gewerkt en dan eindelijk uitrusten tussen zijn zoogkoeien.” ”Geen idee, de tijd vult het vanzelf in! Zolang we maar voetbal mogen kijken bij Guusje”, grinnikt Siep.
