Een band voor het leven
In 1980 volgden Willemien Prins, Willemien Bielderman, Jennie Dijkman, Jenny Nieuwenhuis, Angelien Hermsen, Marion Dengerink en Tinie Welmer samen zwangerschapsgym bij de toenmalige fysiotherapeut in Laren. Het bleek het startschot van een levenslange vriendschap.
In een gezellig gesprek in de huiskamer van Willemien vertellen de dames over het ontstaan van de vriendschap, wat ze aan elkaar waarderen en hoe ze al 45 jaar lang ‘schik’ met elkaar hebben tijdens de jaarlijkse vriendinnenuitjes.
Het begin
De dames leerden elkaar kennen tijdens de zwangerschapsgym. “Die werd toen gegeven in een bijgebouwtje van de toenmalige fysiotherapeut aan de Laarkamp”, herinneren ze zich nog. “Puffen, holle rug, bolle rug: dat was nog echt gymnastiek hoor”, vertellen ze. “Matjes op de grond, en daar lag je dan samen. Het was hartstikke gezellig.” “Het was voor bijna iedereen hun eerste kind. Dus naast de gezelligheid deelden we ook lief en leed in die tijd en dat schept een band. Na de geboorte gingen we natuurlijk bij elkaar op bezoek, om foto’s te kijken. De kinderen gingen dan niet mee. Incidenteel werd er weleens op elkaars kinderen gepast wanneer zij met elkaar speelden”, vult Marion aan.
Zo ontstond er een hechte vriendinnengroep, waarin kinderen van de dames samen speelden en elkaar op zwemles, school en bij de voetbal tegenkwamen. “Vandaag de dag staan we weer aan de zijlijn, maar dan als opa’s en oma’s”, knipoogt Jenny. “Ook doen we bijna allemaal vrijwilligerswerk of zijn we mantelzorger.”
Elkaar waarderen
45 jaar lang een hechte vriendschap: hoe doe je dat? De dames hoeven er niet al te lang over na te denken. Willemien: “Ondanks onze verschillen accepteren we elkaar en laten we iedereen in zijn waarde. In eerste instantie waren onze nog jonge kinderen vaak onderwerp van gesprek, dat gaat het nu natuurlijk minder over. Nu we zelf ouder worden, is het fijn dat je alles kan delen met elkaar en elkaar een hart onder de riem kan steken. Je weet dat er naar je geluisterd wordt en dat er verder niets met die info gedaan wordt.”
“Je hoeft je niet anders voor te doen dan je bent”, vult Marion aan. “Iedereen kan zichzelf zijn en je kunt je zorgen uitspreken bij elkaar, als er iets heftigs gebeurt. Bijvoorbeeld toen de man van Jenny helaas overleed. Dan zijn we er ook voor elkaar.”
Een jaarlijkse traditie
De dames zien elkaar onderling wel wekelijks, maar eigenlijk komt de hele groep maar eens per jaar écht samen: tijdens het jaarlijkse vriendinnenuitje. “Als we elkaar zien, hebben we in ieder geval altijd wat te vertellen!”, legt Willemien uit. “Zo doen we het al 45 jaar”, vult Tinie aan. “We houden ons aan een vaste volgorde: ieder jaar organiseert een ander het uitje. Het blijft altijd een verrassing wat het wordt.” “Voor ons 25-jarig jubileum gingen we met de trein naar Amsterdam. Bij terugkomst in Harfsen, bij eethuis De Wever, waren onze mannen daar als verrassing aanwezig. Sindsdien sluiten de mannen ieder jaar 's avonds aan. En dat is nog steeds erg gezellig”, knipoogt Willemien.
Bijzondere anekdotes
Als we vragen welk uitje de dames het meest is bijgebleven, beginnen ze allen te lachen. De anekdotes vliegen al snel over tafel. “Wat hebben we eigenlijk niet gedaan?”, vertelt Jennie. “De modeshow van Margriet, het Pieterpad lopen, karten, glasblazen, Bossche bollen in Den Bosch, een Engelse theetuin… zelfs eens met zijn allen naar de sauna in Boekelo! Wat ik nog goed weet was het weer tijdens de boerengolf, het regende pijpenstelen. Maar we hebben toch doorgezet. De mannen kwamen tussendoor nog droge sokken brengen”, lacht ze.
“Het fietsen op skelters bij Het Schwarzwald in Rijssen is mij altijd bijgebleven. Het was ontzettend zwaar trappen, het werd al schemerig, er zat geen licht op de skelters en we raakten de weg kwijt. En toch was het leuk”, lacht Willemien.
Jenny en Marion: “Ook zijn we nog met zijn allen bij 't Langenbaergh geweest voor het feest ter ere van de bruiloft van Willem-Alexander en Máxima. Daar stonden we dan, met die vreselijke oranje kettingen en stropdassen. Maar gezellig was het wel!”
“Ik vond het 45-jarige jubileum dit jaar ontzettend leuk”, aldus Tinie. “We gingen met een limousine naar de studio van Edwin van Hoevelaak in Espelo, waar we een rondleiding kregen. Daarna hebben we in Holten geluncht en nog een stuk door de omgeving getoerd.” Ze lacht: “Het opnemen van een liedje hebben we maar laten zitten…”
Toekomstplannen
Als we vragen hoe de dames naar de toekomst kijken, worden er gelijk ideeën voor nieuwe uitjes geopperd. “Misschien een luchtballonvaart?”, zegt de een. “Ben je gek, dat is hartstikke eng”, lacht de ander.
Willemien: “Een lange wandeling moeten we in de toekomst misschien maar niet meer doen, we worden toch een dagje ouder. Misschien naar een concert of naar de schouwburg? Of niet, want je moet wel lekker kunnen kletsen met elkaar…”
Eén ding is duidelijk: het maakt eigenlijk niet zoveel uit wat de groep samen doet: ze hebben altijd schik met elkaar. “Dus we gaan mooi op deze voet door!”, sluiten ze enthousiast af.
De dames leerden elkaar kennen tijdens de zwangerschapsgym. “Die werd toen gegeven in een bijgebouwtje van de toenmalige fysiotherapeut aan de Laarkamp”, herinneren ze zich nog. “Puffen, holle rug, bolle rug: dat was nog echt gymnastiek hoor”, vertellen ze. “Matjes op de grond, en daar lag je dan samen. Het was hartstikke gezellig.” “Het was voor bijna iedereen hun eerste kind. Dus naast de gezelligheid deelden we ook lief en leed in die tijd en dat schept een band. Na de geboorte gingen we natuurlijk bij elkaar op bezoek, om foto’s te kijken. De kinderen gingen dan niet mee. Incidenteel werd er weleens op elkaars kinderen gepast wanneer zij met elkaar speelden”, vult Marion aan.
Zo ontstond er een hechte vriendinnengroep, waarin kinderen van de dames samen speelden en elkaar op zwemles, school en bij de voetbal tegenkwamen. “Vandaag de dag staan we weer aan de zijlijn, maar dan als opa’s en oma’s”, knipoogt Jenny. “Ook doen we bijna allemaal vrijwilligerswerk of zijn we mantelzorger.”
Elkaar waarderen
45 jaar lang een hechte vriendschap: hoe doe je dat? De dames hoeven er niet al te lang over na te denken. Willemien: “Ondanks onze verschillen accepteren we elkaar en laten we iedereen in zijn waarde. In eerste instantie waren onze nog jonge kinderen vaak onderwerp van gesprek, dat gaat het nu natuurlijk minder over. Nu we zelf ouder worden, is het fijn dat je alles kan delen met elkaar en elkaar een hart onder de riem kan steken. Je weet dat er naar je geluisterd wordt en dat er verder niets met die info gedaan wordt.”
“Je hoeft je niet anders voor te doen dan je bent”, vult Marion aan. “Iedereen kan zichzelf zijn en je kunt je zorgen uitspreken bij elkaar, als er iets heftigs gebeurt. Bijvoorbeeld toen de man van Jenny helaas overleed. Dan zijn we er ook voor elkaar.”
Een jaarlijkse traditie
De dames zien elkaar onderling wel wekelijks, maar eigenlijk komt de hele groep maar eens per jaar écht samen: tijdens het jaarlijkse vriendinnenuitje. “Als we elkaar zien, hebben we in ieder geval altijd wat te vertellen!”, legt Willemien uit. “Zo doen we het al 45 jaar”, vult Tinie aan. “We houden ons aan een vaste volgorde: ieder jaar organiseert een ander het uitje. Het blijft altijd een verrassing wat het wordt.” “Voor ons 25-jarig jubileum gingen we met de trein naar Amsterdam. Bij terugkomst in Harfsen, bij eethuis De Wever, waren onze mannen daar als verrassing aanwezig. Sindsdien sluiten de mannen ieder jaar 's avonds aan. En dat is nog steeds erg gezellig”, knipoogt Willemien.
Bijzondere anekdotes
Als we vragen welk uitje de dames het meest is bijgebleven, beginnen ze allen te lachen. De anekdotes vliegen al snel over tafel. “Wat hebben we eigenlijk niet gedaan?”, vertelt Jennie. “De modeshow van Margriet, het Pieterpad lopen, karten, glasblazen, Bossche bollen in Den Bosch, een Engelse theetuin… zelfs eens met zijn allen naar de sauna in Boekelo! Wat ik nog goed weet was het weer tijdens de boerengolf, het regende pijpenstelen. Maar we hebben toch doorgezet. De mannen kwamen tussendoor nog droge sokken brengen”, lacht ze.
“Het fietsen op skelters bij Het Schwarzwald in Rijssen is mij altijd bijgebleven. Het was ontzettend zwaar trappen, het werd al schemerig, er zat geen licht op de skelters en we raakten de weg kwijt. En toch was het leuk”, lacht Willemien.
Jenny en Marion: “Ook zijn we nog met zijn allen bij 't Langenbaergh geweest voor het feest ter ere van de bruiloft van Willem-Alexander en Máxima. Daar stonden we dan, met die vreselijke oranje kettingen en stropdassen. Maar gezellig was het wel!”
“Ik vond het 45-jarige jubileum dit jaar ontzettend leuk”, aldus Tinie. “We gingen met een limousine naar de studio van Edwin van Hoevelaak in Espelo, waar we een rondleiding kregen. Daarna hebben we in Holten geluncht en nog een stuk door de omgeving getoerd.” Ze lacht: “Het opnemen van een liedje hebben we maar laten zitten…”
Toekomstplannen
Als we vragen hoe de dames naar de toekomst kijken, worden er gelijk ideeën voor nieuwe uitjes geopperd. “Misschien een luchtballonvaart?”, zegt de een. “Ben je gek, dat is hartstikke eng”, lacht de ander.
Willemien: “Een lange wandeling moeten we in de toekomst misschien maar niet meer doen, we worden toch een dagje ouder. Misschien naar een concert of naar de schouwburg? Of niet, want je moet wel lekker kunnen kletsen met elkaar…”
Eén ding is duidelijk: het maakt eigenlijk niet zoveel uit wat de groep samen doet: ze hebben altijd schik met elkaar. “Dus we gaan mooi op deze voet door!”, sluiten ze enthousiast af.
