De werkdag van... Jitske Haijtink
In ons dorp kent iedereen elkaar. Of ze kennen in elk geval mijn opa wel. Dat scheelt vaak bij de eerste kennismaking.Mijn werkdag begint met mijn eigen agenda. Geen vaste routes of strakke schema’s. Ik plan mijn dag zelf — al weet ik inmiddels dat plannen vooral handig is om later weer los te laten. Ik ben Jitske, wijkverpleegkundige bij Sensire. Na tien jaar in het Deventer Ziekenhuis maakte ik vier jaar geleden de overstap naar de wijk: van piepjes en protocollen naar voordeuren en boerenverstand.
Ik rijd door Lochem en Laren en stap telkens weer een ander verhaal binnen. Soms bij iemand die terminaal is, waar rust en nabijheid belangrijker zijn dan tijd. Soms voor een preventief huisbezoek: even meekijken en vooruitdenken, zodat kleine dingen ook echt klein blijven.
De zorg in de wijk is allang niet meer ‘even thuiszorg’. We begeleiden steeds complexere zorg, met techniek die veel mogelijk maakt. Tegelijkertijd leren we ook dat niet alles altijd kan, en zeker niet precies op het perfecte moment. Soms betekent goede zorg ook uitleggen waarom iets later komt, anders moet of niet lukt. Dat is niet altijd leuk, maar wel eerlijk.
Naast het werken in de wijk stuur ik een team aan. Ik denk mee over ontwikkeling, stem af met huisartsen en andere professionals en besteed een deel van mijn tijd aan vergaderen. Ook achter de computer ben ik bezig: zorgplannen, cijfers en beleidskeuzes die direct invloed hebben op de zorg bij de cliënt. Hoe graag ik ook buiten ben, dit hoort erbij en maakt het werk juist compleet.
Wonen en werken in dezelfde omgeving maakt het werk bijzonder. Je spreekt dezelfde taal en je weet wat er speelt. Aan het eind van de dag is mijn agenda anders dan ’s ochtends. Maar meestal klopt het. Want zorg hoort hier: dicht bij mensen, achter elke voordeur.
