De vrijwilliger - Henk Holstege
Geschreven door Henk HolstegeDe eerste vereniging waar wij, Dineke en ik, samen vrijwilligerswerk voor deden, was de Ponyclub van de St. Steffenrijders. Onze dochter Gea was daar lid van, net als een aantal van haar vriendinnen. De ouders van deze leden waren allen nauw betrokken bij alle activiteiten van deze vereniging. Het terrein voor een concours opbouwen of een parcours met hindernissen voor een cross door het bos: het was aardig wat werk, maar heel mooi om te doen!
Dineke kwam in het bestuur en werd wedstrijdsecretaresse, wat ook veel tijd kostte en waarbij ik nog wel eens als hulp werd opgeroepen (computer). Daarnaast heeft Dineke een aantal jaren in het bestuur van Laren en Oranje gezeten. Met Koninginnedag werden de bestuursleden ingezet om alle activiteiten in goede banen te leiden, zoals de kinderspelen en fietstocht. Eén keer in het jaar werd een busreisje voor bejaarden georganiseerd. Gezellig samen uit.
Zelf heb ik ook in een aantal besturen gezeten, maar mijn voornaamste hobby was accordeon spelen. Vanaf mijn 10de jaar ben ik lid van LAV en ik ga nog altijd met veel plezier naar de repetities. Daarvoor doe ik niet heel veel vrijwilligerswerk, maar ik heb wel meerdere jaren in het bestuur gezeten en daar steek je dan toch wel wat uren in. Je doet er ook veel ervaring mee op!
Toen we in 1997 stopten met boeren, zijn we lid geworden van de tennisvereniging. Dineke had van jongs af aan al aan sport gedaan, o.a. turnen en zwemmen, maar ook handbal en atletiek bij Jong Gelre (toen nog BOLH en BOG). Dus toen ze wat meer vrije tijd kreeg, heeft ze de kans aangegrepen om te gaan tennissen. Kort daarna ben ik ook lid geworden en hoewel ik wat minder met sporten had dan Dineke, heb ik daar nooit spijt van gehad. We hebben een fijne groep mensen, waar we mee tennissen en er ook nog weer nieuwe vrienden aan overgehouden. Ook bij de tennisvereniging, is er veel werk voor vrijwilligers.
Wij hebben allebei wel een beetje ‘groene vingers’. Vooral Dineke is een echt tuinvrouwtje. Zij werd gevraagd voor de ‘parkcommissie’. Al vrij snel werd ik erbij geroepen, om o.a. het gras te maaien. Als ex-boer had ik al veel ervaring met de motorzeis, dus dat ging mij wel goed af en ik deed het met plezier. Maar ook met de schuppe, de batse, de schoffel en de harke kan ik wel aardig overweg. Ongeveer om de vier weken is er op zaterdagmorgen een klusjesmorgen. Dan wordter met een groep mensen, veelal leeftijdgenoten - waarvan wij misschien wel de oudsten zijn - gewerkt aan het netjes houden van het tennispark. Voor een groot deel bestaat deze groep uit dezelfde mensen waar we de vorige avond nog mee getennist hebben, op de vrijdagavond toss. Er wordt hard gewerkt, maar ook koffie gedronken en dan is het uiteraard erg gezellig. In de zomer moet het (gazon)gras regelmatig gemaaid worden.
Dat hebben Doug Martin en ik op ons genomen. Doug maait het gras met de zitmaaier. Ik ga even rond met de trimmer om rond de paaltjes en eventueel wat kantjes bij te trimmen. Wij kunnen ervan genieten als het gras er weer netjes gemaaid bij ligt. Dineke is nogal van de bloemen, dus zij zorgt ervoor dat de potten op het terras op tijd ververst worden en van water voorzien. En met de kerst komen er ‘stukjes’ op tafel, zodat er een passende sfeer gecreëerd wordt. Het is heel plezierig om zo samen bezig te zijn en het geeft ook voldoening.
Ons werk wordt nu belicht in Laren Magazine, maar ik wil graag benadrukken dat het zeker niet bijzonder is wat wij doen. We maken gewoon deel uit van een groep mensen die er gezamenlijk voor zorgt dat ’t Laerveld er toonbaar bij ligt en hebben het vooral gezellig met elkaar.
