De vrijwilliger: Ankie Saaltink-Dijkman
Ankie Saaltink woont sinds 1987 in Laren en zet zich al jarenlang op verschillende manieren in als vrijwilliger. Van zondagschool tot het bestuur van het Kulturhus en van verkeersbrigadier tot de Spullenmarkt: Ankie weet als geen ander hoe waardevol het is om samen iets te doen voor het dorp.
Sinds ik in Laren woon, heb ik in verschillende periodes verschillende vrijwilligerstaken gedaan. Soms meer en soms wat minder. Het meeste in het Kruispunt, in zijn huidige of vorige vorm.
Ooit heb ik een aantal jaren zondagschool gegeven. Ik had de kleutergroep, om de week een zondagmorgen in de kelder van het Kruispunt. Met kerstmis als jaarlijks hoogtepunt, omdat het zo leuk was om het kinderkerstfeest te organiseren. En omdat we als leiding een hele avond in de boekhandel doorbrachten om voor elk kind persoonlijk een boek uit te zoeken.
Toen onze kinderen op de Branink zaten, was er discussie over de verkeersveiligheid bij de scholen. Ik opperde het idee van verkeersbrigadiers op het kruispunt bij de kerk en vervolgens zat ik in de werkgroep verkeer van Wakker Loarne. Dat was best moeilijk; ik heb er veel van geleerd. Hoe werkt de gemeente? Hoe communiceer je daarmee? Maar ook: verkeer is een gevoelig onderwerp. Zoveel mensen, zoveel meningen. Heel lastig om een standpunt te formuleren.
In 2006 waren er plannen om de kerk multifunctioneel te maken. Er werden plannen gemaakt, subsidies aangevraagd en ik hielp mee om de inzamelingsactie in het dorp op te zetten. Dat was goed geslaagd. Bijna iedereen deed mee en we hadden een enorm bedrag bij elkaar. Niet alleen is de kerk van binnen compleet nieuw ingericht, ook werd het pleintje tussen de kerk en Het Kruispunt omgebouwd tot verbindende ruimte. Daarmee ontstond het huidige Kulturhus ’t Kruispunt: een combinatie van twee gebouwen en twee organisaties die onafhankelijk van elkaar opereren, maar samenwerken waar dat kan.
Van 2014 tot 2023 zat ik in het bestuur van het Kulturhus. Dat was een geweldige tijd, soms ingewikkeld, want als bestuur ben je werkgever en verantwoordelijk voor het onderhouden van een waardevol gebouw. Gelukkig zitten er zeven mensen in het bestuur, met verschillende achtergronden en capaciteiten. We hebben mooie dingen gedaan, bijvoorbeeld het vervangen van het oude mortuarium met koelcellen door drie familiekamers waar nabestaanden onbeperkt en volledig privé zoveel tijd kunnen doorbrengen als ze willen.
Als ik nu in het Kulturhus kom, steek ik de handen uit de mouwen. Als vrijwilliger verzorg ik bezoekers: koffie zetten, serveren, afwassen en opruimen.
Daarnaast help ik mee met het organiseren van de Spullenmarkt. Daar zijn we het hele jaar druk mee: spullen inzamelen en sorteren. In de week van de kermis is het topdrukte. Op donderdag halen we alles op uit de opslag, op vrijdag zijn we met ongeveer vijftig mensen aan het uitpakken, uitstallen, schoonmaken en mooi maken en uiteindelijk verkopen we natuurlijk op zaterdag. We werken met zeventig mensen, ontvangen honderden bezoekers en zetten duizenden euro's om, die we vervolgens weggeven. Na de tijd ruimen we samen op en zitten we nog even na. Wat een feest! En dan is de kermis nog maar net begonnen.
