De pen - Marieke Steenbeek
Vijf jaar geleden kochten mijn man Auke en ik (Marieke Steenbeek) een boerderij die al lange tijd leegstond, op een mooie plek in het buitengebied van Laren. We hadden onze banen opgezegd omdat we voor een stichting een jaar of twee naar Midden-Amerika zouden gaan om een bouwproject te leiden, maar Corona gooide roet in het eten. Zo werd ons Corona-project geboren: een oude boerderij volledig verbouwen en verduurzamen. Dit deden we grotendeels eigenhandig, met geweldige ondersteuning van aannemer Haarman in Harfsen.Tijdens de verbouwing hadden we nog ons huisje in Hilversum, maar daar woonden vooral onze spullen; wij waren zes dagen per week ‘op de bouw’ met een vouwwagen als slaapkamer, een caravan als woonkamer en de voortent als keuken, plus een Dixie en een campingdouche. Na twee jaar bouwen konden we in augustus 2022 verhuizen. Het jaar daarna hebben we de lange restpuntenlijst aardig kunnen inkorten en vorig jaar een kapschuur gebouwd. Dit jaar was de tuin aan de beurt; van 30 m² naar 3000 m² tuin is toch wel een stap!
In mijn jeugd heb ik op verschillende plekken in het land gewoond: van Flevoland via Zuid-Holland en de Veluwe naar Drenthe. Tijdens mijn studie Technische Wiskunde aan de Technische Universiteit in Delft ontmoette ik mijn man Auke. Na onze studie zijn we in Amsterdam gaan samenwonen.
Ik ben bij een supermarktketen op de afdeling logistieke projecten gaan werken. In die tijd begon ook ons reisvirus op te spelen, en zijn we met zijn tweeën in een half jaar op onze motoren van Amsterdam naar Kaapstad gereden. Daar besloten we dat we een tijd in het buitenland wilden wonen en werken. Zodoende kwamen we in 2006 in Moskou terecht, waar Auke voor het ingenieursbureau waar hij werkte naartoe kon, en ik aan de slag ging bij Danone.
In totaal hebben we negen jaar in het buitenland gewoond: in Moskou, Stockholm en heel kort in Abu Dhabi. Soms voor Auke’s werk als projectmanager in de fabrieksbouw, soms voor het mijne in de logistiek van Danone. In 2016 zijn we weer naar Nederland verhuisd; we merkten dat onze wortels daar toch liggen en dat het tijd werd om terug te gaan.
Na een aantal jaar in Hilversum zijn we dus zo’n drie jaar geleden officieel hier geland, in een fijne buurt waar we hartelijk zijn ontvangen en ons echt thuisvoelen. Ook in de omgeving zijn we inmiddels al aardig ingeburgerd, onder andere via vrijwilligerswerk en diverse sportverenigingen.
Laatst realiseerde ik me dat ik voor het eerst van mijn leven op een plek woon die niet tijdelijk is, en waarvan ik inderdaad denk: hier gaan we gewoon blijven!
Volgende editie:
Ik geef de pen door aan Iwan Bos
