Een vriendengroep vol uitersten: De Harkels
Het is rond het jaar 2000. Een groep Larense kameraden zit bij elkaar op boerderij ‘t Harkel aan de Zutphenseweg. Het gesprek gaat over hun vriendschap en over het feit dat ze als vriendengroep nog geen naam hebben. Dan kijkt één van de jongens opzij en ziet een bordje hangen met ’t Harkel. “Hé, laten we ons De Harkels noemen!”
Inmiddels zijn de mannen rond de veertig jaar en vormen ze nog steeds vriendengroep De Harkels. En opnieuw zitten ze bij elkaar. Niet bij ‘t Harkel, maar bij één van de mannen thuis. Lekker aan de picknicktafel in het gras, een kratje bier erbij en een enkeling met een sigaretje. “Ik moet wel wat eerder weg hoor, want ik moet naar de voetbaltraining met m’n zoontje”, zegt de gastheer, terwijl hij met een bord warm eten naar buiten komt gelopen. “Geeft niks”, reageert de ander lachend. “Als je het vlees maar op je bord laat liggen.”
“Oh ja, en ik heb zo een gesprek met de schoonmaakster”, zegt de ander. De vrienden zijn meteen geïnteresseerd. “Huh wat? Wat
is dat nou weer?” Dan volgt een bijzonder verhaal. “Ja, ik heb een briefje opgehangen bij de supermarkt met daarop: ‘Het is bij mij thuis een enorme bende. Wie komt me helpen?’. Nou, en daar reageerde iemand op.” Zijn vrienden schieten in de lach. “Is dit een nieuwe manier
van daten?”
Verschillende muziekstijlen, thuissituaties en beroepen
De toon is gezet. De Harkels is een vriendengroep vol uitersten. Een groep met vaders met gezinnen en vrijgezelle mannen. Met allemaal een bijnaam: van Pipo en Woppie tot Jopie en Garrit. Met liefhebbers van punkmuziek en Nederlandstalige hits. Met bouwvakkers, een varkenshouder, projectontwikkelaar, chef-kok en zelfs een psycholoog. Of nee, dat laatste toch niet. “Tsja, ik heb psychologie gestudeerd en ze noemen me nog steeds de psycholoog, maar ik ben uiteindelijk niet het vak in gegaan. Ik bleek zelf namelijk het grootste psychische probleem te hebben”, wordt lachend verteld. De andere kameraden reageren droog met: “Ja, dat is wel waar”.
Hechte vriendschap vanaf de kleuterklas
De vriendschap ontstond al in de kleuterklas. Een deel van de groep zat op basisschool De Branink en een deel op de Prins Willem Alexanderschool. Beide scholen zaten in één gebouw, dus ze waren slechts één deur van elkaar verwijderd. Toch was het een beetje haat en nijd tussen beide scholen. Alleen niet bij deze groep. “Wij vonden elkaar. Ook door onze gezamenlijke liefde voor voetbal. En hoe verschillend we ook waren, we bouwden een hechte vriendschap op. Best heel bijzonder.”
Ongezouten mening
De kracht van de vriendschap zit volgens de mannen juist in de verscheidenheid. Ze hebben allemaal verschillende achtergronden en een andere kijk op het leven. En daarmee kunnen ze elkaar ook helpen en andere inzichten geven. “Gooi je iets in de groep, dan krijg je daar een ongezouten mening voor terug. Soms misschien wat hard en iets wat je op dat moment niet wilt horen. Het mooie is wel dat er dan vaak de volgende dag nog even wordt geappt. Iets in de trant van: ‘misschien was ik wat te lomp gisteravond’. Zelfreflectie is er dus ook nog wel.”
Harkels weekend
Een hoogtepunt van het jaar is het Harkels weekend. Eén keer per jaar. Ook de vrouwen gaan dan mee. De diverse muzieksmaken zijn dan altijd wel een dingetje. Want wat voor muziek draai je tijdens dat weekend om het voor iedereen leuk te houden? Daar is gelukkig een oplossing op gevonden. “Iedereen mag van tevoren vijf nummers doorsturen en daar maken we dan één playlist van die het hele weekend door wordt gedraaid.”
De laatste jaren planden ze ook weer een paar keer een weekend met alleen de mannen. “Ja, we gaan dit keer naar Dublin”, wordt enthousiast geroepen. De reactie: “Mooi dat je daar naartoe gaat. Alleen gaat de rest naar Edinburgh”. Ach, het maakt voor de mannen allemaal niet uit. “Het ligt wel redelijk bij elkaar in de buurt toch?”
Herinneringen aan vroegere vakanties
Ondertussen gaan de herinneringen terug naar vroeger. Ook toen maakten ze samen mooie reizen. Uiteraard werd Jongerencamping Dennenoord aangedaan. En werden er bierkratjes gestapeld. “Alle lege kratjes vormden samen een mooie biertoren. Toen die op waren, moesten de volle kratjes er ook bij op. En dat ging natuurlijk mis. Dat deed wel pijn.”
Legendarisch was ook de groepsreis naar Kroatië. “We gingen met een georganiseerde jongerenreis die kant op. In totaal 24 uur, met drie bussen. We gingen ’s ochtends al vroeg weg. En we dachten van, ach… we hoeven toch niet te rijden. Laten we maar een biertje uit de koelkast pakken. Dat ging maar door. Bij elke stop werd er bier uit de andere bussen naar die van ons overgepakt. Tot alles op was. Op de plaats van bestemming zijn we maar op het terras gaan zitten. Met een drankje erbij en een mooie ervaring rijker.”
In voor- en tegenspoed
Het zijn niet alleen de mooie herinneringen die De Harkels bindt. “Ook onze nuchtere kijk op de wereld is een gemeenschappelijke deler. We zijn allemaal in Laren opgegroeid en de meesten van ons wonen er nog steeds. Dat heeft ons gevormd. Samen ouwehoeren er wat op los, maar ondertussen zijn we er ook voor elkaar. Zo is een aantal van ons gescheiden en zijn er (schoon)ouders overleden. Ook dan roepen we de club bij elkaar en praten we daar met elkaar over.”
Eén van de mannen geeft aan: “Stel dat ik op straat kom te staan en ik heb een slaapplek nodig. Dan weet ik zeker dat ik bij De Harkels terechtkan. Wie ik ook bel: bij iedereen kan ik komen slapen.” De rest knikt instemmend. Om er vervolgens lachend aan toe te voegen. “Als het maar niet te lang duurt.”
Fotografie: Ovii - Britt Haarman
